sadece sevdiğimiz şeyler

Kategoriler ontolojik

hayatta sadece sevdiği ve istediği şeyleri yapmayı istemek çok mu tuhaf? dertler ve acılar nasıl olsa bir şekilde gelip buluyor insanı. onlarla mümkün olduğunca az karşılaşmayı istemek çok mu şımarıkça? çoğunluğun yaşadığı şekilde yaşamamakta ne kötülük var? bugün emre’yle konuştuk bunları, o yaşlandığımıza kanaat getirdi, bense akıllandığımıza! insanın ne istediğini idrak ve itiraf edebilmesi bile bu çakma değerler dünyasında önemli bir adım. emre’nin ideal varoluş hali bir aşçılık okulunda part-time öğretim görevlisi olmak ve müzik yapmakmış. birincisi için nasip kısmet dedi, ikincisini zaten yapıyor. benim hayalim çoluk-çocukla çalışmak, yemek yapmak ve sık sık değişen hobilerle yeni şeyler öğrenmek. ki birincisi için kursa gidiyor, ikinci ve üçüncüsünü zaten yıllardır yapıyorum.

insanların hayallerine çoğu zaman imkansız şeyler gözüyle bakmasında trajik bir şeyler var. hayalleri sadece parayı kapsayan ve parası olsa mutlu olacağına inanan kitleyi konu dışı bırakalım. parayla satın alınabilecek mutluluklardan yana özgürleşmek, başka bütün hayallerle barışmak anlamına gelmiyor mu? hayat geçip gidiyor. herkes isteklerini ve hayallerini gerçekleştirmekte kuşlar kadar özgür. bizi kim tutuyor?

sadece sevdiğimiz şeyler” için 3 yorum

  1. benim hayallerim:

    – şiirlerimi kitaplaştırmak
    – 3-4 sene içinde evden çalışabilmek
    ve de uzak memleketlerde yaşamak sanırım :
    umarım en az 2si olur

  2. son cümlen bende balyoz effect yaptı be gülüm
    bizi kim tutuyor? cevabı benim için çok basit: korkularımız, gelecek kaygımız
    ya hayallerimiz elimizden düşerse?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir