pazar gününü sabahtan akşama bir tango workshop’unda geçirdim ve hocanın dansa yaklaşımı beni büyüledi. aranızda tango, salsa filan gibi sosyal danslarla ilgilenenler varsa, şimdi yazacağım şeyleri sanırım daha iyi anlayacaklardır: türk erkekleri dansı kıvırdıkça genellikle acayip bir özgüvenle doluyor ve (arjantin tangosu açısından bakarsak) kadına sürekli akrobatik hareketler yaptırmayı misyon ediniyor. hep bir şovlar, kadını atıp tutmalar, topuğu enseye göndermeler, müziğin 1 saniyesini hareketsiz geçirmeye tahammül edememeler… çoğunlukla sanki kollarındaki kadınla değil, hayallerindeki izleyiciye dans eder gibiler. bu arada sizi de yağlı güreşe tutuşmuşsunuz gibi ordan…“karanlıkta dans” yazısını okumaya devam et

”if you think you’re enlightened, go spend a week with your parents” demiş ram dass. aydınlanmak gibi bir hedefim olmamakla birlikte, ana-baba yanında geçirdiğim her tatilde aklıma gelen bir söz. yazlıktan yine bu ayarda konu başlıklarıyla döndüm. konuyu açtığım insanlardan da hep benzer hikayeler dinledim. aslında ben daha gidip-dönmeden dicle ile şöyle bir konuşma geçmişti aramızda: ben: 8-16 temmuz arası yazlıktayım, sen istediğin vakit kop gel. dicle: oha, 8 gün nasıl dayanıcan annenlere?! çok uzunmuş. ben: … (cevap veremedi) elbette annemler canavar kişilikler veya tahammül…“bir kişisel gelişim testi: ana-babayla tatil” yazısını okumaya devam et

vatsap’ta uzun uzun yazışmak içime afakanlar üflüyor. konuşarak 30 saniyede nihayete eriştirilebilecek konular için vatsap başında geçen zamanıma çok üzülüyorum. bu anlamda en verimli şekilde haberleştiğim dostlarımdan biri olan gurbetteki bacım merop‘la birbirimize ses kaydı yolluyoruz. vaktimiz olduğu vakit kaydediyor, karşı taraftan geleni de yine vaktimiz olunca dinliyoruz. anında cevap yapıştırma mecburiyeti asla yok. zaten konularımız da genel: iş, koca, çocuk, eş-dost ve arkadaş gıybeti, ingilizler ve duygusal özürlülükleri, takıldığımız ufak-tefek meseleler, seyahat planları, varoluşsal sıkıntılar… bu yazı da işte bu ses kayıtlarımızdan ilhamla. başka…“yalnızlık” yazısını okumaya devam et

* kul / seray şahiner bu kızın hastasıyım. taa ilk kitaplarından (gelin başı ve hanımların dikkatine) dikkatimi çekmişti. 84 doğumlu genç bir yazar. gerçi artık 16 yaşındaki bebeler bile roman bastırıyor ama o bebenin ergenlik hezeyanlarıyla gerçek edebiyat arasındaki fark işte bu tip yazarlar sağolsun ortaya çıkıyor. daha önce okuduğum kitapları hep kısa kısa öykülerden ve genellikle de kadın hikayelerinden oluşuyordu. bu kitap biraz daha uzunca bir öykü veya kısa bir roman tadında. ”dünyanın geri kalanı mercan’a, dönüp kocasına anlatmak için lazımdı.” bu cümleyle vurdun…“haziran kitapları ve 1 dizi” yazısını okumaya devam et

hayır merkür de retro değil ama nedense hayatımda teknik arızalar sıraya girmiş vaziyette. laptop’un touch pad’i iyice betona bağladı derken şimdi de japonkedi’nin öne çıkarılmış yazı ve görsel banner’ındaki kimi görsellerde yamulma var. ortam kütüphanesinde paşa paşa duruyor görünüyorlar ama sitede görünmüyorlar. wp forumlarında geze geze derbeder oldum, çözemedim. yarın bir de merope bacım bakacak, kısssmet. aranızda bu işlerden anlayan varsa yorum ve önerilerinize açığım canlar. bugünlerde tembelliğin dibine vurmuş vaziyetteyim. ama italya dönüşü yazmak üzere bir sürü fikrim var. kapsülseverler için de bir sürprizim…“teknik arızalar” yazısını okumaya devam et

gönül seyahat yazısı yazmak istiyor ama bugün bir şekilde denk gelip dolaştığım çeşitli link’ler bende bambaşka fikirler doğurdu. geçenlerde ilişkiler neden biter diye bir yazı yazmıştım. işte oralarda gezinen ama biraz daha farklı şeyler söyleyen birkaç isim var bugün gündemimde. beni bu isimlere sürükleyen link ise goop’tan geliyor: how not to end up hating your partner? yazı, çocuk yaptıktan sonra ilişkilerinde ciddi sorunlar yaşamaya başlayan bir çiftin göte göt diyen bir terapistle yaşadığı tek günlük terapi maratonunun özetini sunuyor. terapistin sitesinde biraz gezindim de adam hakkaten alışıldık…“bir ilişki yazısı” yazısını okumaya devam et

şimdi, ama hemen şimdi not alın: big little lies son dönemde izlediğim EN mükemmel dizi. bi kere kadro şahane: reese witherspoon, nicole kidman, shailene woodley, laura dern, zoë kravitz, alexander skarsgård ve daha kimler kimler. kaptırıp bir solukta izlemeniz için 1 hafta veriyorum. (zaten mini dizi, 8 bölüm) sonra spoiler olup yağasım var. olaylar abd’nin batı kıyısındaki cicoş kasaba monterey’de geçiyor. sanırım oralardan bizzat geçmiş olmak da beni diziye daha ilk andan çekti. müthiş sahil şeridi, dalgalar, kumsallar, huzur… rüya gibi evler, godoş yaşamlar, bu küçük…“bir dizi tavsiyesi” yazısını okumaya devam et

dün akşamüstü metro çıkışında bir adam dünyanın en tekdüze ses tonuyla ”yetim gülerse dünya güler” dedi ve burnuma bir kağıt uzattı. gözlerimi kaçırarak yoluma seğirttim. bir yardım vakfının fotoğraf sergisi eşliğinde artık bağış mı toplanıyor ne oluyorsa. yetimleri ağlatalım’cı filan değilim ama azımsanmayacak bir çoğunluğun tavrını temsil ettiğimi düşündüm o an. zaten görebildiğim kadarıyla kimse bu adamcağızı ve mesajını sallamadı. çünkü burada birkaç sıkıntı bir arada: 1- mesaj: çok hoş, pek naif. yetimler gülsün, hepimiz gülelim, hayat bayram olsun. ama maalesef bu mesaj yalan. gerçek hayatta böyle…“yetimi güldürmek” yazısını okumaya devam et

kadınlar gününü kutlamaya lüzum görmeyen veya bu güne anlam veremeyenlerdenseniz buyrun size alternatif bir kadınlar günü yazısı. dünden beri resmen kadınlar günü kustum. instagram ve vatsap mesaj kaygısından yıkıldı. hele filliboya’nın bir filme bin mesaj sıkıştırmayı başarması ruhumu darladı. sedat telefonundan reklamı izlettirirken allaam bitsin artık diye gözlerimi devirdim. bu güne dair hiçbir mesaja inanmıyor ve hiçbir kaygıyı samimi bulmuyorum. birileri ha bire konuşuyor, başka birileri yapıyor. herhangi bir konuda samimiyetine inandıklarım: yapanlar. özellikle de reklamını yapmadan yapanlar. meselenin bir diğer -bence komik- tarafı da doğuştan…“kadınlar günü antipatim” yazısını okumaya devam et

yaban kazları

bugün elimde sadece bir şiir var. şiire pek meraklı olmayan benim bile ense tüylerimi diken diken eden bir şiir. hayata aşık eden cinsten. belki size de iyi gelir. wild geese  you do not have to be good you do not have to walk on your knees for a hundred miles through the desert, repenting. you only have to let the soft animal of your body love what it loves. tell me about your despair, yours, and I will tell you mine. meanwhile the world goes…“yaban kazları” yazısını okumaya devam et

hepimizin geçmişe dair yürek titreten bir hikayesi vardır. aşk acısıdır, çocukluk travmasıdır, yanlış anlaşılmadır, hakir görülmedir… bizi en iyi bilenler, o derindeki acıları bilenlerdir. zaten çoğumuz yaralarımızı sadece seçtiğimiz kişilere açarız. (bir de gün teyzesi gibi her yakaladığına yakınan, her kulağa yıkılan modeller var tabi. onlardan olmadığımızı varsayarak ilerliyorum.) ama bence asıl mesele kendimize anlattığımız hikayeler. geçmişe bakınca çoğu kez yanlış kararları, acının dibine vurduğumuz anları ve muhtelif  rezilliklerimizi hatırlamaya meyilliyiz. oysa bütün hepsi, özellikle de o yanlış kararlar bizi bugünkü biz yapmadı mı? 10…“geçmişi baştan yazmak” yazısını okumaya devam et

bu stresli anları yaşamayanımız var mı? belki kendimi özdeşleştirip dibine kadar sahiplenebileceğim hiçbir cool kategori olmamasından, vegan kardeşlerimize gönül rahatlığıyla giydirmek üzere yazıyorum bu post’umu. sevgili veganlar, vejetaryenler & türevleri, içine girip de vegan, vejetaryen & türevi olduğunuzu belirtmeden durabildiğiniz herhangi bir sosyal ortam oluyor mu? soruyorum, çünkü benim gözlemlediğim kadarıyla pek olmuyor. bir numaralı ve hatta bazen yegane sohbet konunuz bu. belki çok kibar arkadaşlarınız var ve size itiraf edemiyorlar. buyrun ben söylenmeyeni söyleyeyim: bu hiç de cazip bir sohbet konusu değil. hadi 1 kere anlattınız,…“vegan zulmü” yazısını okumaya devam et

sanırım 20 sene öncesinden bir anım var bugün menüde. lise arkadaşımın yazlığında tesadüfen tanıştığım genç bir kadından dinlediğim ve o günden beri unutamadığım bir hikaye. genç kadın türk’tü, kocası japon. kocasının yanlış hatırlamıyorsam birleşmiş milletler’deki işi sebebiyle hayatları bir orada bir burada geçiyordu. tanıştığımız yaz, kısa bir süre önce afganistan’dan dönmüşlerdi. laf dönüp dolaşıp o döndemde de epey tekinsiz ve çalkantılı bir ülke olan afganistan’daki günlük hayatın neye benzediğine geldi. elbette onun hayatı ortalama bir afgan’ın hayatından çok farklıydı. çocukları batılı çocuklara özel bir okula gidiyor,…“bugünden daha güzel bir gün” yazısını okumaya devam et

sevgililer günü

günün anlam ve önemine uygun bir yazı yazacağım hızlıca. kulağım annemde, gözüm laptop’ta, bir yandan aile saadeti yaşıyor, bir yandan da üstüme hücum etmek için bu haftayı bulan işlerime yetişmeye çalışıyorum. bizim evde gerçek anlamıyla izlenebilir bir tv olmadığı, hiçbir kanal/kablo/çanak vs bulunmadığı, tv ekranının izlemek istediğimiz şeyleri yansıttığımız bir araç olduğu bilgisini müteakiben, aile evimizdeki tv’nin beyoğlu cep sineması ebatlarında ve mütemadiyen açık olduğunu söylemem şart. reklamcılığı kurumsal anlamıyla bıraktığım 2012 yılından bu yana sevgililer günü ilanı yazmak zorunda kalmamanın mutluluğunu yaşıyorum (+ anneler günü,…“ilişkiler neden biter?” yazısını okumaya devam et

film: wild tales öfkeyle aranız nasıl? sinirlenince nasıl tepki gösteriyorsunuz? ya da hiç tepki gösteriyor musunuz? kendi adıma zaman içinde fark ettim ki öfke hiç de yatıştırılması, evcilleştirilmesi gereken bir şey değil. zaten ben de kesinlikle ‘sevgi içimizde, her şeye eyvallah de, herkesi sev‘ tipi bir insan değilim. olamıyorum. 9 ay yoga’ya gittim, yine olamadım. güne iyi başlarım, pek çok şeyi kolay tolere ederim, hayatı severim, planlarım ve yapmak istediklerim hiç bitmez ama öfkemi de hiçbir çiçeğe böceğe değişmem. o da benim bir parçam. içimin almadığı şeylere…“1 film 1 kitap” yazısını okumaya devam et