acılar bizi birleştiriyor

Kategoriler ontolojik

sabahın 5 buçuğunda korkunç bir regl sancısıyla uyanış. bu sancı neden hep bağırsaklarıma vuruyor? tuvalette gözyaşları içinde bitimsiz dakikalar. erkeklerin neden evlendiğini anlar gibiyim. ama kadınlar bütün acılarında yalnızlar sanki. sonrasında bacaklarımı açabildiğim kadar açıp ayak tabanlarımı havada birleştirerek yüzükoyun yatış. iyi gelen tek şey bu. sağlık ne kadar önemli ve hassas bir denge. yokluğunda insana kendini çılgınca yalnız hissettiren başka ne var? tuvalette soğuk fayanslara yatıp acıdan ağladığım sabahı hatırladım. en sefil anılarım. ama beni ben yapıyorlar. sabah ezanı. hastayken hayat ne kadar aptalca geliyor insana. bir gün yaşlanıp bütün enerjimi kaybedeceğim düşüncesi nasıl da korkutucu. her işini kendi gören benim gibi insanlar için başkalarına muhtaç olmak iki kat korkutucu. insan sağlıklıyken yaşlılığı emeklilik reklamlarındaki ak saçlı dinç insanların neşe ve huzur dolu hayatı gibi düşünmeye meyilli oluyor. oysa gerçek öyle değil. gerçek, soğuk fayanslar gibi daha çok.

acılar bizi birleştiriyor” için 6 yorum

  1. her ay regl sancıları çekerken doğurgan olduğuma mı sevinsem, hamile olmadığıma mı sevinsem bilemem. nedir bu kadınların çektiği?! üstelik ortalama ömrümüz erkeklerden de uzun.

  2. canım birebir anlatmışsın sabaha karşı sancılarla uyandığında hissedilenleri, sabah ezanıyla karışık hem de bıyyhhh. bu arada sabah ezanı çargah makamındaymış, uzunluğu ve kasvetli oluşu bu makama özgüymüş hayko cepkin'den duydum:) gotik diyor resmen.
    ama bizim ömrümüz şen olsun hemşirem.

  3. makamı hayko cepkin biliyor, sen biliyorsun, sayende ben bile biliyorum ama nizam camii müezzini bihaber canım. hem gotik hem detone.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir