70 aldım, ağlıyorum

Kategoriler eğitim şart

bad parents

bunlar da başka bir vaka: hırslı çocuklar. 4’ler oynayalım, çizelim, boyayalım tadında takıladursun, onlardan sadece 1 yaş büyük olan 5’ler, geçtiğimiz hafta açıkladığım sınav sonuçlarından sonra bol bol gözyaşı döktü sayın seyirciler. “sınav kağıdımı verin, puanları bir de ben toplayıp kontrol edeyim” (yani: büyüyünce paranoyak olucam), “bu sınavı bana bir daha yapın, notumu yükselteyim” (yani: ayrıcalıklı olduğuma inanmak doğal varoluş şeklimdir), “bir daha ingilizce’ye hiç çalışmıycam, derse hiç katılmıycam, ödevlerimi yapmıycam!” (yani: öyle bir duygusal ceza çakarım ki köpeğim olursun) gibi gibi birçok isyankar çocuk zırvalamalarını bertaraf etmek durumunda kaldım. ama galiba en beteri şuydu: “annem bütün okul hayatı boyunca 85’ten düşük not almamış, biliyor musunuz? ben nasıl 70 alırım!” anasını babasını topu topu 2 kez bile görmediğiniz 20 tane çocuğun her birinin aile profili sapır sapır dökülüyor ortaya böyle anlarda. eğitim oscar‘ımı, kendi başarısını evladına benchmark belleten son velimize veriyorum bittabi. ama çocuğuna güven yerine şüpheyi öğreten, çocuğuna kendini dünyanın en özel insanı zannettiren ve çocuğuna bir şey yaptırmanın yolu olarak duygusal tehdit kullanan velilerimi de eli boş göndermek istemem. şüpheci’ye “herkes beni kandırmak için yaşamıyor”, müstesna’ya “o kadar da müstesna değilim”, duygusal tacizci’ye “istediklerimi yaptırmak için, kimseyi sevgi ve ilgimle tehdit etmemeliyim” özel ödüllerini yolluyorum. ne de olsa hayat onlar için çok zor.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir