”5 sene sonra kendinizi nerede görüyorsunuz?”

Kategoriler insanlar, ontolojik, simple living

metroda yayın yapan ekranlarda kısa bir programa denk gelmiştim yazın. sedef kakmacılığı hakkındaydı. bir sedef kakma ustası işin doğasını ve inceliklerini anlattı. zorluklarından ve artık giderek ortadan kaybolan bir zanaat olduğundan bahsetti. 3-5 dakikaya ne kadarı sığarsa tabi. zaten ses yayını yok, usta konuşuyor, alt yazıdan okuyoruz. dedi ki bir noktada ”işimiz maşuksa biz aşığız. hep peşinde koşuyoruz. biz onun peşinde koştukça güzelleşiyor.” metronun tıklım tıklım kalabalığında üşenmeyip çantamı açtım, not defterimi çıkardım ve ayaküstü not ettim. hem ustanın adını hem de sözlerini. öylesine yüreğime dokundu. bir insanın kendi işine, üstelik oldukça zor bir işe bu kadar güzel ve anlamlı bir tanım getirdiğini hiç duymamıştım.

bugün telaş içinde, bir müşterimle yaptığım son toplantının notlarını okumak için not defterimi açtım ve tam da bu sayfaya denk geldim. tekrar okudum, tekrar içim titredi. işi gücü bıraktım sedef ustası hüsamettin yivlik’i google’ladım. ilk gelen yazıyı vaktiniz varsa siz de okuyun isterim. kendi sitesinde ise şöyle bir ibare var: insan yaşamının gayesi yaptığı işten memnun kalmak ve bırakmaktır.

kaçımız için iş, kirayı, faturaları ve diğer masraflarımızı ödeme aracı olmaktan daha büyük bir anlam taşıyor? ne zaman işleri tamamlayıp günü kurtarmış olmaktan daha derin bir şeyler hissediyoruz ofis masasında? sabırsızlıkla beklediğimiz o terfi, o pozisyon, o bir üst basamak kolay kolay bırakılır cinsten mi bizim için? ve hangimiz yaşamın amacını bunca zarafet ve tevazuyla, ama bir o kadar güçlü bir şekilde tarif edebilir?

sen çok yaşa hüsamettin usta.

”5 sene sonra kendinizi nerede görüyorsunuz?”” için 3 yorum

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir